Barış Manço’ya yol verin ağalar beyler

Adam olacak çocuk diye çağırırdı bizi. Kardeşimle beraber pazar günü ekran başına kilitlenirdik acaba bizim yerimize orada bulunan çocuklar ne numaralar yapacak ve kaç puan alacak Barış abi’den diye merakla beklerdik. Halbuki merak edecek bir şey yoktu çünkü Barış abi hepsine yüz puanla şampiyon der ve onları olabilecekleri en mutlu şekilde gönderirdi evlerine. Yüzlerinde sanki hiç bitmeyecekmiş gibi duran gülümsemeleriyle.

Gel zaman git zaman biz büyüdük. Lisede müziğe merak saldık. Kardeşim bizim grubun davulcusuydu ben de ritim gitar ve vokaldeydim. Bu sefer Barış abi’nin yanıbaşındaki sahnede adam olacak çocuk değil, onun şarkılarıyla ve kendi sahnemizde adam olmuş çocuklardık. Yıllarca dinlediklerimizi yine bizim gibi yıllarca dinleyenlere çalıyorduk.

Aradan biraz daha zaman geçti üniversite yılları geldi. Grubumuz dağılmıştı ama bu seferde evde müzik geceleri yapıyor ve arkadaşlar arasında çalıp söylüyorduk Barış abinin şarkılarını. “Duyuyorsun değil mi” ile başlayıp “Can bedenden çıkmayınca” ile hareketlenip “Kol düğmeleri” ile geceyi sonlandırıyorduk. Çalmayı bıraktığımızda plakları yetişiyordu imdadımıza. Çıtırdayan sesler eşliğinde orijinal kayıtlarını dinlerdik o ölümsüz melodilerin. Üniversitenin son senesinde geldi kötü haber. Biz adam olmuştuk ve sanki o bunu göremeyecekti artık hissine kapıldık. Cenazeye giderken yolda “Güle güle oğlum şarkısını dinlerken gözlerimizin dolması bundandı sanki.

Bugün halen yıllardır taktığım ve hiç çıkarmadığım yüzükler Barış Manço’dan kalma bir alışkanlıktır bende. Saçımı uzatmaya sabrım olsa ve ona yakıştığı gibi bana da yakışacağını bilsem halen ilk onun modelini yaparım. Ha keza bıyıkta da aynı durumdayım. Bir şey anlatırken ellerimi bu kadar sık kullanmam da onun eseridir sanırsam. Ya da etkisi büyüktür en azından. Islık çalacak kadar keyifli olduğum anlarda ilk aklıma gelen melodinin “Anlıyordun değil mi” şarkısının melodisi olması tesadüf değildir. Bir sokak satıcısı gördüğümde her defasında  “Domates biber patlıcan”ı biraz daha iyi anlamaya kendimi zorlamam da öyle. Geçtiğimiz sene Kurtalan Ekspres’i dinledikten sonra sahne arkasında kendileriyle tanıştığımda yaşadığım hüzünle karışık sevinç de cabasıdır.

Hani demiştin ya sen Barış abi, “Ben nasıl unuturum seni, can bedenden çıkmayınca” diye. Bak aradan o kadar yıl geçti halen hayatımın bir yerlerinde hep yanımdasın. Ve bu hiç değişmeyecek. Yol verin ağalar beyler, bugün Barış Manço günüdür. İyi ki doğdun Barış Abi.

Barış Abi’nin en sevdiğim şarkısı:

YouTube Preview Image
Comments
  1. Gizem

    bu cuma ankara ifte kurtalan ekspress var mancoseverler bu tribute gecesini kacirmasin..